Kobieca piłka nożna rośnie w siłę szybciej niż kiedykolwiek wcześniej. Stadiony się zapełniają, prawa telewizyjne drożeją, a rozgrywki takie jak Women’s Super League budują globalną markę. I właśnie w momencie, gdy fundamenty zaczynają być stabilne, pojawia się decyzja, która może je zachwiać.
Zaplanowanie inauguracyjnych Klubowych Mistrzostw Świata kobiet w styczniu 2028 roku – w samym środku sezonu ligowego w Europie – brzmi jak dowód ambicji. Ale dla wielu brzmi też jak sygnał alarmowy.
Rozgrywka czy przeciążenie?
Turniej zatwierdzony przez FIFA ma odbywać się między 5 a 30 stycznia 2028 roku. To okres, w którym angielska liga jest w pełnym biegu. W praktyce oznacza to wyjęcie kilku kolejek z kalendarza, zaburzenie rytmu rozgrywek i ryzyko chaosu logistycznego.
Dla klubów takich jak Arsenal W.F.C. – aktualnych triumfatorek Ligi Mistrzyń – udział w globalnym turnieju byłby ogromnym prestiżem. Prawdopodobnie dołączyłaby też Chelsea F.C. Women. Problem w tym, że te same zespoły walczą w kraju o tytuł, europejskie puchary i utrzymanie jakości widowiska.
Nie chodzi o sprzeciw wobec globalizacji kobiecego futbolu. Chodzi o pytanie: czy rozwój musi oznaczać eksploatację?
Cena sukcesu
Kalendarz 2027–2028 już teraz wygląda jak tor przeszkód. Z jednej strony mundial w Brazylii, z drugiej igrzyska olimpijskie w Los Angeles. Pomiędzy nimi – rozgrywki klubowe, europejskie puchary i teraz jeszcze styczniowy mundial klubowy.
W męskiej piłce przeciążenie zawodników jest tematem stałym. W kobiecej – gdzie infrastruktura medyczna i rotacja kadr wciąż nie dorównują męskim odpowiednikom – skutki mogą być jeszcze poważniejsze. Kontuzje, wypalenie, skrócone kariery.
Jeżeli kobieca piłka ma być budowana odpowiedzialnie, nie można ignorować fizjologii i realiów sportowych.
Brak konsultacji – stary problem w nowym wydaniu
Władze ligi otwarcie przyznały, że nie czują się odpowiednio skonsultowane. To niepokojące. Kobiecy futbol przez lata walczył o autonomię i traktowanie z powagą. Tymczasem decyzja o terminie globalnego turnieju zapada ponad głowami tych, których dotyczy bezpośrednio.
Rozwój globalnego kalendarza powinien uwzględniać wszystkie strony – ligi krajowe, kluby, federacje i przede wszystkim zawodniczki. Jeśli któraś z tych grup jest pomijana, system zaczyna chwiać się u podstaw.
Komercja kontra tożsamość ligi
Styczeń to kluczowy moment sezonu. Hity ligowe, walka o mistrzostwo, napięcie budujące zainteresowanie kibiców. Wyjęcie z tego fragmentu najlepszych zespołów może osłabić produkt ligowy – zarówno sportowo, jak i marketingowo.
Kobieca piłka dopiero buduje stabilny model biznesowy. Jeśli krajowe rozgrywki zostaną zdegradowane do roli „przystanku” między turniejami FIFA, może to podkopać ich wartość.
Paradoksalnie więc turniej mający rozwijać globalny futbol może osłabić jego fundament – silne ligi krajowe.
Rozwój tak, ale nie za wszelką cenę
Nie ma wątpliwości, że Klubowe Mistrzostwa Świata kobiet to krok milowy. Globalna scena, nowe rynki, większe przychody. Kobieca piłka zasługuje na takie wydarzenie.
Pytanie brzmi jednak nie „czy”, lecz „jak”. Letni termin wydaje się logiczny – minimalizuje konflikt z kalendarzem ligowym i pozwala zawodniczkom przygotować się w sposób bezpieczny.
Jeśli kobiecy futbol ma uniknąć błędów znanych z męskiej piłki, musi rozwijać się mądrzej. W przeciwnym razie ambicja może stać się ciężarem.
Moment próby
Najbliższe lata pokażą, czy globalne instytucje rzeczywiście traktują kobiecą piłkę jako równorzędny ekosystem, czy jedynie jako dynamicznie rosnący produkt komercyjny.
Rozwój nie powinien oznaczać pośpiechu. A prestiż nie może kosztować zdrowia zawodniczek ani stabilności lig.
Bo jeśli kobieca piłka ma być przyszłością futbolu, musi być budowana z myślą o tych, które ją tworzą – nie tylko o tych, którzy nią zarządzają.
