Znasz to uczucie, gdy po piętnastu minutach meczu idziesz zrobić sobie herbatę, bo „tu już się nic nie wydarzy”? Cóż, kto postąpił tak podczas niedzielnego starcia, srogo się przeliczył. Piłka nożna kobiet po raz kolejny udowodniła, że potrafi pisać szalone, nieprzewidywalne scenariusze. Spotkanie obrończyń tytułu z ekipą Mew to gotowy materiał na sportowy dreszczowiec z gatunku tych, w których morderca zmartwychwstaje w ostatniej scenie.
Zabójczy kwadrans. Manchester City włącza tryb walca
Miało być gładko, przyjemnie i bez historii. Zespół z błękitnej części Manchesteru wyszedł na murawę z jednym, bardzo jasnym planem: szybko zabić ten mecz. I przez moment wydawało się, że plan zrealizowano w stu procentach. Zaledwie 17 minut wystarczyło, żeby tablica wyników pokazała brutalne 3:0.
Khadija Shaw dwoiła się i troiła w polu karnym, pakując piłkę do siatki dwa razy z rzędu. Przy obu trafieniach asystowała jej niezawodna Lauren Hemp. Te dwie zawodniczki po prostu czytają sobie w myślach na boisku. Kiedy chwilę później Niamh Charles dorzuciła trzeciego gola, pachniało historycznym pogromem. Maszyna działała. Szybkość, agresywny pressing, zero litości. Ekipa Brighton & Hove Albion wyglądała jak bokser, który dostał potężny cios w szczękę jeszcze przed usłyszeniem pierwszego gongu.
Przedwczesne wakacje i powrót z zaświatów
I tu pojawia się haczyk. Futbol bywa bezlitosny dla tych, którzy zbyt wcześnie dopisują sobie punkty w tabeli. Zamiast dobić oszołomionego rywala, gospodynie nagle odcięły zasilanie. Przeszły w tryb wakacyjny. Spadło tempo, wkradły się niechlujne podania i ten specyficzny, leniwy trucht, który aż prosi się o kłopoty na własnym podwórku.
Rywalki natychmiast wyczuły krew. Zamiast grzecznie czekać na najniższy wymiar kary, ruszyły do walki. Olivia Garcia sprytnie sfinalizowała akcję po świetnym dograniu od doświadczonej Fran Kirby. Iskra przeskoczyła. Kilka minut później Caitlin Hayes posłała kapitalną główkę prosto do siatki. Z 3:0 zrobiło się nagle 3:2. Na trybunach Joie Stadium zapanowała konsternacja, a faworytki schodziły na przerwę w kompletnym szoku. Mecz zaczął się od nowa.
Rąbanka w drugiej połowie i cenna lekcja dla faworytek
Po zmianie stron nie oglądaliśmy już pięknej, radosnej gry. Zrobiła się z tego typowa, ligowa przepychanka. Szarpane tempo, mnóstwo fizycznych starć w środku pola i nerwy wiszące w powietrzu dosłownie do ostatniego gwizdka sędziego.
Co na to sztaby szkoleniowe? Przy linii bocznej wrzało. Trener ekipy City, Andree Jeglertz, kompletnie nie krył irytacji zachowaniem swoich piłkarek. Uważał, że choć zespół nie zlekceważył przeciwnika z premedytacją, to jednak drastyczny spadek koncentracji i przejście na grę „na autopilocie” sprowokowały całą tę niebezpieczną sytuację. Z drugiej strony barykady Arturo Ruiz przeżywał klasyczny trenerski dylemat. Mocno wściekał się na fatalne wejście w spotkanie i brak pewności siebie na starcie. Jednocześnie musiał docenić tytaniczny wysiłek, ogromny charakter i odwagę, z jaką jego drużyna rzuciła się do odrabiania strat.
Ostateczny wynik meczu się nie zmienił. Manchester City zgarnia trzy punkty i utrzymuje pozycję lidera w lidze angielskiej. Ale jedno jest pewne – ten niedzielny horror to dla nich potężna lekcja pokory. A dla kibiców? Najlepszy dowód na to, że w Women’s Super League nigdy nie można wyjść ze stadionu przed czasem.
