My w Polsce jeszcze długo po ostatnim gwizdku próbowaliśmy uspokoić tętno po szalonej wojnie nerwów i rzutach karnych z Belgią. A w irlandzkim Cork? Błogi spokój. Zero stresu. Tam sędzia ledwo zakończyła mecz, a myśli Katie McCabe były już o sześć tygodni do przodu. Liderka wyspiarek błyskawicznie przestawiła w głowie zwrotnicę na jeden konkretny cel: listopadowy dwumecz, w którym po drugiej stronie boiska stanie reprezentacja Polski kobiet.
Stawka jest prosta. Dwa mecze. Tylko tyle dzieli jedną z tych drużyn od biletów na mistrzostwa świata kobiet w Brazylii.
Nie oszukujmy się – półfinałowa potyczka Irlandek z Kazachstanem nawet przez sekundę nie przypominała walki na noże. Kiedy wygrywasz pierwszy mecz na wyjeździe aż 8:0, rewanż na własnym stadionie traktujesz jak dobrze płatny trening strzelecki przed własną publicznością. I dokładnie tak to wyglądało. Zespół prowadzony przez Carlę Ward bez większego wysiłku dorzucił cztery kolejne gole, zamykając ten jednostronny dwumecz wynikiem 12:0.
Cork, you were class as always 💚 https://t.co/2ZXxmNuhfJ
— Ireland Football ⚽️🇮🇪 (@IrelandFootball) October 13, 2026
Jedną z bramek potężnym, soczystym uderzeniem zdobyła sama McCabe. Kapitan irlandzkiej kadry wróciła do wyjściowego składu wyraźnie wygłodniała, bo pierwsze starcie w Astanie musiała obejrzeć z trybun przez przymusową pauzę za kartki.
Teraz taryfa ulgowa się kończy. Listopad zweryfikuje wszystko.
Od blamażu ze Słowenią do europejskiej elity. Jak zmieniła się Irlandia?
W rozmowach z rodzimymi mediami 31-letnia gwiazda wyspiarek stawia sprawę jasno: od wyjazdu do Ameryki Południowej dzielą je już tylko dwa spotkania, dlatego przez najbliższe sześć tygodni cała drużyna musi zamknąć się w mentalnej bańce i podporządkować wszystko jednemu zadaniu. Bez rozpraszaczy. Bez patrzenia w boki.
Skąd u naszych rywalek aż taka pewność siebie? Sprawa jest prostsza, niż się wydaje. Dzisiejsza Irlandia to zupełnie inny twór niż zespół sprzed kilkunastu miesięcy.
Wystarczy cofnąć taśmę do lutego 2025 roku. Carla Ward dopiero co przejęła stery w kadrze, usiadła na ławce po raz drugi i… najadła się gigantycznego wstydu. Słowenia rozbiła Irlandki na ich własnym terenie aż 4:0. Tamten wieczór wyglądał jak katastrofa budowlana. McCabe do dziś wspomina tamto lanie jako moment zwrotny i trudny okres przejściowy, w którym zespół zwyczajnie szukał gruntu pod nogami po zmianie selekcjonerki.
10,334 of you there in Páirc Uí Chaoimh this evening 👏
Incredible support as always, thank you 🫵 https://t.co/wAfvMwWlHJ
— Ireland Football ⚽️🇮🇪 (@IrelandFootball) October 13, 2026
Zamiast jednak płakać nad rozlanym mlekiem, wyspiarki wyciągnęły z tamtej klęski brutalną, ale niezwykle cenną lekcję. Od tamtej pory idą jak po swoje:
-
Zwycięski baraż z Belgią: Irlandki wyrzuciły groźne rywalki za burtę i wdarły się do Dywizji A Ligi Narodów.
-
Skalp na potędze: W starciach z zespołami ze światowego topu nie pękły i potrafiły ograć samą Holandię.
-
Wiosenny dublet z Polską: W kwietniowych meczach eliminacyjnych dwukrotnie znalazły sposób na Biało-Czerwone, co dało im utrzymanie w elicie.
Liderka naszych rywalek otwarcie chwali swoje koleżanki za to, jak urosły w starciach z europejską czołówką i jak umiejętnie budowały rozpęd z każdym kolejnym zgrupowaniem.
Polska – Irlandia w listopadzie. Dlaczego wiosenne porażki nie mają już znaczenia?
I tu pojawia się haczyk, o którym w Dublinie i Cork doskonale wiedzą. Kwiecień był dawno temu. Wiosenne zwycięstwa nad Polkami wyglądają świetnie w tabelkach statystyków, ale w listopadzie nikt nie da za nie nawet pół punktu.
Baraże MŚ 2027 to zupełnie inna dyscyplina sportu. Polki przeszły z Belgią przez piłkarskie piekło – dwumecz na 3:3 i bezbłędna seria jedenastek zahartowały naszą szatnię bardziej niż jakiekolwiek zgrupowanie. Co więcej, brytyjscy dziennikarze i same irlandzkie piłkarki mają pełną świadomość, kto dowodzi polską ofensywą. Ewa Pajor to nazwisko, które u każdego trenera rywalek wywołuje lekki ból głowy. Napastniczka Barcelony potrafi zrobić coś z niczego i w pojedynkę odwrócić losy rywalizacji.
McCabe wcale nie próbuje zaklinać rzeczywistości. Choć przypomina, że jej kadra mierzyła się niedawno zarówno z Polską, jak i Belgią, od razu zaznacza, że jesienny finał napisze całkowicie osobną historię. Gdy na stole leży przepustka na mundial, wcześniejsze kalkulacje lądują w koszu.
𝗧𝗵𝗲 𝗚𝗶𝗿𝗹𝘀 𝗶𝗻 𝗚𝗿𝗲𝗲𝗻 𝗮𝗿𝗲 𝗯𝗮𝗰𝗸 𝗮𝘁 𝘁𝗵𝗲 𝗔𝘃𝗶𝘃𝗮.
We’ll face Poland for a place at the 2027 FIFA Women’s World Cup, with the second leg on December 5th at the Aviva Stadium.
Be there to support the team 💚
Fan Republic pre-sale Thursday, with general sale Friday 🫵
— Ireland Football ⚽️🇮🇪 (@IrelandFootball) October 13, 2026
Nowe życie Katie McCabe w Chelsea. Zła wiadomość dla polskiej obrony
Z perspektywy naszego sztabu szkoleniowego jest jeszcze jeden detal, którego nie wolno zignorować. Kapitan Irlandii złapała ostatnio niesamowity luz.
Przez lata kojarzyliśmy ją z Arsenalem, ale latem jej kontrakt wygasł, a 31-latka wykonała ruch, który w Londynie zawsze budzi emocje – przeniosła się prosto do Chelsea. Jak sama ocenia z perspektywy kilku miesięcy, zmiana barw zadziałała na nią jak wpuszczenie świeżego powietrza do dusznego pokoju.
Irlandki mają po swojej stronie jeszcze jeden, niezwykle ważny atut. Doświadczenie z wielkiej sceny. W 2023 roku w Australii po raz pierwszy w historii poczuły smak mundialu. Wiedzą już, jak smakuje presja decydującego meczu i jak przepchnąć wynik kolanem, gdy nogi ważą tonę.
W irlandzkiej szatni panuje przekonanie, że wspólne przejście przez wszystkie wzloty i upadki ostatnich lat scementowało tę grupę na dobre. McCabe zapowiada pełną mobilizację i deklaruje, że jej zespół zrobi absolutnie wszystko, by po raz drugi z rzędu wysłać swój kraj na mistrzostwa świata.
Polki stoją więc przed ścianą. Ale ściany są po to, żeby je burzyć – zwłaszcza gdy po drugiej stronie czeka słoneczna Brazylia i historyczny, pierwszy udział naszej reprezentacji w mundialu. Listopad zapowiada się gorąco.
